Neurorehabilitacja w urazie rdzenia kręgowego

 

Program leczenia i usprawniania opracowywany jest na podstawie badań klinicznych i laboratoryjnych oraz testów czynnościowych.

Elementy Programu

Kwalifikacja do neurorehabilitacji odbywa się na podstawie dokumentacji wyszczególnionej w Regulaminie uczestnictwa pacjentów w programie leczenia i usprawniania para i tetraplegii pourazowej (patrz: dół strony) oraz oceny neurologicznej, spondloortopedyczneji i testów czynnościowych.

Przebieg:

  1. Ocena w zakresie osteopatii funkcjonalnej.
  2. Reedukacja nerwowo-mięśniowa. Trening cech motorycznych.
  3. Trening równowagi i stabilizacji postawy ciała.
  4. Trening wyznaczników i cech chodu.
  5. Reedukacja chodu.
  6. „Rehabilitacja ręki”
  7. Detonizacja napięcia mięśniowego i odruchów rdzeniowych.A1
  8. Stymulacja sensoryczna.
  9. Profilaktyka i terapia ułożeniowa ograniczeń ruchów w stawach i elastyczności mięśni i powięzi.
  10. Masaż i kąpiele lecznicze.
  11. Zabiegi fizykalne. Elektroterapia, magnetoterapia, światłolecznictwo.
  12. Dieta i suplementacja. Profilaktyka powikłań układu trawiennego i moczowego.
  13. Dobór zaopatrzenia ortopedycznego. Instruktaż.
  14. Ewaluacja wyników leczenia.
  15. Wykłady i konwersatoria poświęcone problematyce leczenia i neurorehabilitacji osób z para- i tetraplegią pourazową.
  16. Wydarzenia kulturalne.

Ilość godzin niezbędnych do realizacji codziennych zabiegów uzależniona jest od następstw urazu – nasilenia i zakresu powikłań. Wpływa na to głównie: wysokość złamania kręgosłupa, zespół uszkodzenia rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych, czas, jaki upłynął od urazu, dotychczasowy przebieg leczenia, powikłania systemowe, wiek pacjenta oraz wynik testów czynnościowych.

Szeroki zakres stosowania „metod neurorehabilitacji” u pacjentów neurologicznych (tj. osób z chorobami degeneracyjnymi ośrodkowego układu nerwowego, z mózgowym porażeniem dziecięcym, udarami mózgu, urazami mózgowia, urazami kręgosłupa z powikłaniami w postaci uszkodzenia rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych, z zapaleniem rdzenia, izolowanym uszkodzeniem nerwów obwodowych itd.) przypomina sytuację szukania złotego antidotum na wszelkie dolegliwości.

A przecież powstanie tych koncepcji było zawsze związane z konkretnymi zaburzeniami i uwarunkowaniami z nich wynikającymi. Z drugiej strony fizjoterapia, jako dziedzina medycyny, funkcjonuje w ramach określonych wskazań i przeciwwskazań, dotyczących leczenia poszczególnych jednostek chorobowych, czego przejawem jest zlecanie, planowanie i stosowanie adekwatnych procedur. Nawet, jeżeli poznamy wiele metod postępowania, to m.in. z powodu ograniczeń czasowych, nie jesteśmy w stanie wykorzystać pełnego potencjału, jaki one dają. Miejsce pracy, predyspozycje i w końcu nasze preferencje, decydują o ostatecznej specjalizacji. Zaletą takiej sytuacji jest podnoszenie efektywności usprawniania w wąskiej dziedzinie, w naszym wypadku – w neurorehabilitacji w porażeniach i niedowładach po urazie kręgosłupa i rdzenia kręgowego.

Nie chodzi tu wyłącznie o rehabilitację funkcjonalną, czyli samodzielność na wózku, a raczej reedukację ruchowo-czuciową, u podłoża, której leży plastyczność układu nerwowego oraz potencjał reedukacji i kompensacji zaburzeń systemowych, głównie w narządzie ruchu. Fizjoterapia prowadzona w naszym Ośrodku jest, zatem ukierunkowana na stymulację układu nerwowego ze szczególnym uwzględnieniem miejsca jego uszkodzenia.

Dwudziestoletnie obserwacje i doświadczenie pozwalają nam zaproponować pacjentom specjalistyczny program neurorehabilitacji, opracowany adekwatnie do indywidualnych potrzeb i możliwości.